Pobyty stacjonarne
Oferta pobytów stacjonarnych kierowana jest do osób:
- po urazach czaszkowo-mózgowych
- po udarach mózgu
- po urazach rdzenia kręgowego
- przy stwardnieniu rozsianym
- przy chorobie Parkinsona
- przy niedowładzie kończyn
- po guzach i innych schorzeniach neurologicznych
- po zabiegach endoprotezoplastyki stawu biodrowego i kolanowego
- po zabiegach ortopedycznych i neurochirurgicznych
Terapia odbywa się w miejscu, w którym zapewniamy nocleg, przez co ograniczamy problem uciążliwych dojazdów dla osób na stałe niemieszkających w Bydgoszczy lub jej okolicach.
Centrum Rehabilitacji Kinesis zaprasza do budynku głównego, gdzie mieszczą się sale kinezyterapii, logopedii, neuropsychologii i masażu oraz pokoje dla pacjentów. W 2022 roku oddaliśmy do użytku piętro z nowymi salami kinezyterapii, skomunikowane z pozostałą częścią budynku windą dla niepełnosprawnych. Zaraz przy Centrum Kinesis mieści się budynek, w którym pacjenci mogą być zakwaterowani w apartamentach.
- zakwaterowanie w pokojach z łazienką
- kompletne zaplecze socjalne
- fizjoterapię w wymiarze 3,5–5 godzin dziennie
- zajęcia z neurologopedą
- zajęcia z neuropsychologiem
Twój plan leczenia jest zaprojektowany z myślą o stałym postępie, a każda faza jest szybko wdrażana.
Metody fizjoterapeutyczne to zbiór nieinwazyjnych technik opartych na naukach medycznych, wykorzystujących bodźce naturalne do przywracania sprawności ruchowej i funkcji ciała oraz redukcji bólu. Obejmują one kinezyterapię (leczenie ruchem), fizykoterapię (bodźce fizykalne) oraz terapię manualną.
Oto główne przykłady metod fizjoterapeutycznych stosowanych w Centrum Rehabilitacji Kinesis:
- Kinezyterapia (leczenie ruchem): To fundament fizjoterapii, obejmujący ćwiczenia indywidualne, czynne, bierne oraz specjalne metody koncepcyjne (np. PNF, NDT-Bobath, Vojty), mające na celu poprawę siły, zakresu ruchu i mobilności.
- Terapia manualna: Techniki ręczne wykonywane przez fizjoterapeutę, takie jak mobilizacje stawów, manipulacje, masaże lecznicze, terapia punktów spustowych czy techniki energizacji mięśni, służące zmniejszeniu bólu i napięcia mięśniowego.
- Fizykoterapia (bodźce fizyczne): Wykorzystanie energii do celów leczniczych, w tym krioterapia, elektroterapia, laseroterapia, ultradźwięki, magnetoterapia czy hydroterapia.
- Specjalistyczne metody koncepcyjne:
- PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation): Praca nad przywracaniem wzorców ruchowych poprzez stymulację układu nerwowo-mięśniowego.
- NDT-Bobath: Koncepcja stosowana głównie w neurologii (np. po udarach, u dzieci) do nauki prawidłowego ruchu.
- Metoda Vojty: Terapia odruchowa stosowana w zaburzeniach rozwojowych oraz ruchowych.
Koncepcja Bobath to badanie i terapia pacjentów z zaburzeniami centralnego układu nerwowego, rozwiązująca problemy i zaburzenia funkcji, ruchu oraz tonusu mięśniowego. W koncepcji kładzie się szczególny nacisk na normalizację napięcia mięśni odpowiadających za prawidłową postawę i prawidłowy wzorzec ruchowy. Koncepcja Bobath zwraca uwagę na konieczność prawidłowych, zgodnych z fizjologią oddziaływań od samego początku choroby. Metoda zakłada współpracę zespołu złożonego z rodziny, lekarza, pielęgniarki, fizjoterapeuty, logopedy, psychologa oraz ergoterapeuty.
Kinezjotaping to metoda terapeutyczna stosowana w fizjoterapii, medycynie sportowej oraz ortopedii, inaczej zwana plastrowaniem dynamicznym. Polega na umieszczeniu specjalnego plastra na ciele, w określonym miejscu i określoną techniką. Techniki są poparte wiedzą i doświadczeniem fizjoterapeutów, lekarzy, masażystów i trenerów sportu z placówek medycznych oraz klubów sportowych na całym świecie.
Terapia w wodzie wpływa na wzmocnienie wybranych grup mięśniowych, poprawę ruchu w stawach, doskonalenie reakcji równoważnych, obniżenie lub wzmocnienie napięcia mięśniowego oraz redukcję bólu. Terapię indywidualną prowadzi wykwalifikowany fizjoterapeuta z doświadczeniem i uprawnieniami ratownika wodnego.
Przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS, transcranial direct current stimulation), zwana też mikropolaryzacją mózgu, to nieinwazyjna, bezbolesna metoda stosowana w rehabilitacji osób po udarze, urazie mózgu, w terapii afazji, zaburzeniach funkcji poznawczych, w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych, chronicznego bólu, migreny czy szumów usznych. Z tej formy stymulacji mogą korzystać też osoby zdrowe, chcące poprawić zdolność koncentracji, zapamiętywania i uczenia się.
tDCS to technika mająca na celu wywołanie neuromodulacji w aktywności mózgu. W tym celu wykorzystywany jest prąd stały o natężeniu 1–2 mA. Na głowę pacjenta zakładamy czepek, przy pomocy którego mocuje się elektrody. Systematycznie powtarzana stymulacja prowadzi do wzmacniania połączeń synaptycznych poprzez mechanizmy komórkowe określane jako długotrwałe wzmocnienie synaptyczne.
W praktyce tDCS wzmacnia efekty terapii prowadzonej podczas stymulacji i po niej. Terapie prowadzone są tak, by wykorzystać potencjał pobudzonych obszarów mózgu i doprowadzić do poprawy funkcji.
Zwykle przeprowadza się 10–20 sesji dzień po dniu. Serię stymulacji poprzedza zebranie wywiadu, analiza danych z dokumentacji medycznej i/lub badania, na podstawie których przygotowywany jest indywidualny protokół stymulacji.
Przeciwwskazania bezwzględne: metalowe klipsy wewnątrzczaszkowe lub inne ferromagnetyczne obiekty w obrębie głowy, implanty, neurostymulatory, wszczepiony aparat słuchowy, rozrusznik serca, choroba nowotworowa, ciąża. Przeciwwskazania względne: padaczka, ubytki w kości czaszki.